W cieniu wydarzeń z głównego nurtu, za niezależne pieniądze, George A. Romero zrealizował swój najnowszy film “Diary of the Dead”. Na ekrany amerykańskich kin wszedł w lutym, a zniknął z nich mniej więcej w tym samym czasie, gdy w obiegu DVD pojawił się wzorowany na twórczości Romero “Day of the Dead”. Ojciec współczesnego amerykańskiego horroru pod względem kasowym nie miał się się czym chwalić - ”Diary of the Dead” zarobiło niecały milion dolarów. To kilkanaście razy mniej niż zrealizowana kilka lat temu przez niego samego “Ziemia żywych trupów”.
“Diary of the Dead” był pokazywany poza konkursem głównym w Brukseli. Zdeklarowanym fanom horroru spodobał się, podobnie zresztą jak cała twórczość Romero. Jest coś takiego, że akceptują oni tego reżysera z całym dobytkiem inwentarza, tak jak po dziś dzień wielbią całą twórczość Lucio Fulciego. A jaki jest naprawdę “Diary of the Dead”? Nostalgiczny w treści, praktycznie pozbawiony efektów specjalnych, wypełniony nieznanymi nikomu aktorami. Usłyszymy za to znane głosy, m.in. Quentina Tarantino czy Stephena Kinga jako czytających zza kadru. Film z0stał zrealizowany metodą kojarzącą się nieco z Dogmą. W tle przygrywa smutna muzyka, bohaterowie błąkają się z miejsca na miejsce, a ze względu na to, że większość akcji dzieje się nocą, co poniektórzy uznali, że najnowsze dzieło Romero nawiązuje do korzeni, czyli “Nocy żywych trupów”. Faktycznie, film przepełnia poczucie beznadziei, takie samo jakie udawało się wykrzesać Romero za swoich najlepszych czasów. To horror medytacyjny, dziwny, przeznaczony dla fanów gatunku, którzy odnajdą tu wariacje na temat dobrze znanych scen z przeszłości (jest na przykład ucieczka z cmentarza). “Diary of the Dead” jest zaskakującym doświadczeniem. Trudno powiedzieć, czy dobrym, czy złym filmem. Z całą pewnością zaskakującym.